Zondag 25 Juni 2017 blijft een datum om nooit meer te vergeten. Ik was toen 39 jaar oud en stond volop in het leven.
Had een leuke baan en heb een fantastisch gezin.
We waren echte levensgenieters.
Het leek een normale rustige zondag te worden.
De avond ervoor hadden we een gezellige avond bij vrienden.
Deze zondagmiddag zat ik heerlijk op de bank met mijn man Henk naar muziek te luisteren.
Ineens kreeg ik enorme hoofdpijn en druk mijn oor en hoorde ik niets meer. Ik verloor mijn bewustzijn en mijn man raakte lichtelijk in paniek.
Hij belde 112 en binnen 10 minuten kwam de ambulance.
Volgens zeggen ben ik zelf op de brancard gaan liggen.
Met volle vaart werd ik, samen met Henk, naar het ziekenhuis in Enschede gebracht.
Daar constateerden ze dat ik een gescheurde hersenaneurysma had en onderweg naar het ziekenhuis ook nog 1.
Ik werd met een IC ambulance overgebracht naar het ISALA in Zwolle. Daar werd ik in coma gehouden en ben ik drie dagen later geopereerd.
Dokter Nanda heeft een gaatje in mijn schedel geboord en van daaruit een klemmetje op het bloedende bloedvat geplaatst en er zijn stents geplaatst.
De anderhalve week welke daarop volgde was voor mijn gezin enorm spannend. Zou ik nog wakker worden? En als dat zo was, hoe zou ik er dan aan toe zijn? Uiteindelijk werd ik wakker gemaakt en toen kwam de grote shock.
Ik was blind, kon niet praten en linkszijdig verlamd.
Ik lag op een prikkelvrije kamer waar alleen Henk en onze jongens mij mochten bezoeken.
De 1e dagen waren verschrikkelijk. Toen ik uiteindelijk weer een beetje sprak terug kreeg kon ik weer communiceren. Het hele revalidatie traject van 5 en halve week welke ik in het ISALA heb afgelegd heb ik met Henk gedaan. Alle eerste nieuwe stapjes hebben we samen gedaan.
Hij was er elke dag.
Na deze intensieve weken ging ik blind, wel lopend, naar huis.
Ik ben nog twee keer terug geweest voor een oog operatie.
d.m.v. oogbolspoeling en nieuwe lenzen kon ik gelukkig weer zien.
Daarna volgde een revalidatie traject welke ik vanuit huis heb gevolgd.
Tijdens de revalidatie kreeg ik bezoek van mijn destijdse werkgever en een naaste collega.
Zij vertelden mij toen dat het bedrijf waar ik werkte was verkocht en als ik weer aan de slag zou kunnen naar een kantoor in Zutphen van mijn nieuwe werkgever ging verhuizen.
Dat betekende een uur reizen, per enkele reis.
Hier heb ik enorm tegenop gezien, maar uiteindelijk was ik binnen een jaar weer volledig aan het werk.
Al met al is het ondertussen bijna 9 jaar geleden en kan ik zeggen dat ik mijn leven van voor dit drama redelijk heb opgepakt.
Ik besef mij hoeveel geluk ik heb gehad en dat het met het merendeel van de patiënten heel anders gaat.
Ik heb wel last van concentratieproblemen en raak snel overprikkeld, maar ik werk full- time. (ondertussen op 10 minuten afstand van thuis)
Ik kan onze dagelijkse taken verdelen en zelfs sporten.
Mijn doel is om in Juni 2027 (10 jaar na dato) mee te doen aan een hyrox samen met mijn zoon.
Met dit verhaal wil ik laten zien dat het soms ook best goed kan gaan.
Met lieve groet Daniëlle